Eg har så få gode gjerningar i mitt repertoar over levd liv at eg prøver å finne noe som eg kan nemne. Det er ikkje snakk om slikt som gjer at ein kan gå til speilet og slå seg på brystet og seie til seg sjøl: Det har du gjort, Ola, ikkje mye men meir enn ingenting! 

Det er fleire måtar å skaffe seg erfaringar på om norsk helsestell. Ein humørdrepande, slitsam og for det meste ufarleg, men effektiv erfaringsmåte er forkjølelse, for ikkje å snakke om bihulebetennelse. Det er host og nys, huepine, rennande nase og tungpusta kvardag!

For å vere vittig vrir me på gamle ordtak og seier: Gammal dame er vond å vende. Resultatet blir ikkje overveldande morosamt, men alt som gleder mi sørgmodige sjel er eit forsøk verd.

Eitt av mine nyårsforsett er nesten for kravstort. Eg lurer på om eg skal slakke litt på krava. Nyåret har da bare så vidt har kome på kalenderen og slett ikkje festa seg i sjela, så eg har litt slingringsmon enda eit par-tre dagar. Eigentleg er eg visst alt på gli.

STEIEN HOTELL: – Eg blir blid og triveleg og medgjerleg og snill når eg ser at Steia etter kvart blir rein øyenslyst, slik det kunne seias i romanar på oldefars tid, skriver Ola Jonsmoen i sin blogg. Steien Hotell er et av de historiske byggene som blir ”nytt”. Foto: Ole Sylte Heggset

Det er ikkje så lett å leve sunt som ein skulle tru. Før gjekk det nesten av seg sjøl, ein stod opp når det var mårrå og gjekk til sengs om kvelden. Folk sov i åtte timar eller der omkring. Det fall naturleg. Kva anna folk gjorde den mørke tida av døgnet hadde ingen noe med, og innimellom kveld og mårrå gjekk livet som av seg sjøl. Ein tenkte ikkje så mye på om det var sunt eller usunt det ein dreiv med, iallfall gjorde ikkje eg det.

Eg sit i ein buss som tråklar seg langs svingete vegar ut og inn mellom bratte fjellsider og solsvidde landsbyar på Manikysten av Peloponnes, på veg til flyplassen i Kalamata. Det er tidleg mårrå, ikkje grytidleg, men folk er passeleg trøtte likevel, prøver å feste blikket på det fascinerande landskapet, men møter sitt eige speilbilde i bussglaset. Mange halvsøv for å sleppe å snakka med sidemannen. Bussen brummar seg gjennom krasse svingar som eit lakkgult krypdyr i den bratte fjellsida.

ISLAND. Foto: Flickr.com

Det er ingen grunn til å gjere livet meir komplisert enn det alt er med å gje seg ut på leiting etter seg sjøl. Folk flest vil seie at det er det ingen grunn til heller. Ein er og blir seg sjøl! Eg er ikkje så sikker på om det er rett forresten. Unge menneske fortel at dei enno ikkje retteleg veit kven dei er, og at dei utålmodig ventar på å finne sin eigen identitet. Dei er så mjuke i sinn at dei er opne for impulsar, villige til å skifte meining, og ærlege nok til å vedgå at dei ikkje alltid kjenner seg sjøl, sine eigne reaksjonar, sitt eige sinne eller sin eigen terskel for glede og latter. Dermed er det ikkje sagt at dei er lettknadde som smør. Dei har bare ikkje stivna.

Folk er på facebook, som det heiter, både dei eg kjenner og dei eg ikkje kjenner. Dei fleste har fjeset med seg, så me kan sjå korleis dei ser ut. Men det me ser treng ikkje vere heile sanninga. Folk skiftar fjes alt etter humør og kvardagssituasjon. Somme er versjuke  eller mårrågretne. Andre er blide, fargerike og flagrande som frivill døgnet rundt. Dei fleste av oss er  eigentleg variasjonar av oss sjøl, i sjel og kropp, ikkje minst i fjes. Face to face har me ikkje same fjeset livet i gjennom.