Første påskedag i det herrens år 2012 hadde eg att kr 0,52 på bankkontoen min. Eg seier det som det er. Det er ikkje mye å møte kvardagane med.

Ein skulle ikkje snakke om seg sjøl. Folk kunne tru at ein går ikring sin eigen navle som ein personleg variant av Alvdal midt i væla. Men eg fortel om meg sjøl likevel for ikkje å misbruke andre med å tillegge dei eigenskapar og synspunkt dei ikkje har.

Foto: Ivar Thoresen

Det kom ei bok i fjor (som ikkje er fjoråret lenger, men føreåret), om alt det folk begynner på, men ikkje fullfører. Boka handlar om strikketøy og er skriven av ein kunstnar med farsslekta frå Alvdal, Kari Steihaug. Ho driv med forsking, attåt garn- og strikkekunst, og altså forfattarskap.

Juleved hører til dei orda som skaper  steming i adventstida på same måten som fuglband og fattigmann, og det trass i at sjølve begrepet  juleved  ikkje lenger er like anvendeleg som før, da alle hus var sunne og golvkalde, oljefyren enno ikkje innført i norske husholdningar og elektrisiteten i form av golvvarme og panelomnar var på utviklingsstadiet. Da knerta det iltert i øksehogg mange stader.  Det skulle tør og finkløvd ved til når flatbrød og lefse stod på dagsorden og tunnkjevla deig låg på bakstertakka. Til og med farbror min, Lars, som hadde eit avslappa forhold til kvinnelege sysler, vart lettføtt mellom baksterkjellaren og vedskålen.

Foto: Opplysningskontoret for egg og kjøtt

Aldri før i historia har folk vore så opptatt av mat som me er det. Aldri før har me – og no snakkar eg om nordmenn, for eksempel alvdøler – jamt over vore så mette, men likevel så konsentrerte om mat. Sjå bare korleis matrettane breier seg i aviser og ukeblad, for ikkje å seie TV.

Foto: Ivar Thoresen

Periodisk er eg bærplukkar, svært periodisk, for eg vil helst ha mye bær å plukke av om eg legg til skogs i det ærend , og helst vil eg ha tytingen plassert så tett i tett på høge tuver at eg kan stå rak.

Foto: Elggevirkunstner Linda Bakke.

Å rive kjeft er ein edel kunst og ei blank kvardagsglede. Det er derfor eg seier at folk kranglar for lite, men folk liker ikkje at eg seier det. Kranglefantar har vi da nok av, svarar dei, og trur dei dermed har sett meg på plass. Og det har dei naturlegvis gjort. Dei har gitt meg grei beskjed om at eg skal passe kjeften og ikkje krangle med folk.

Foto: Mari Aasen

Det eg hadde tenkt å skrive blir meiningslaust etter det som skjedde i Oslo og på Utøya. Kvardagen er ikkje attkjenneleg, perspektivet er annleis, små bekymringar kverv i ei stor og ufatteleg sorg. Eg hadde planlagt å prate litt om kjente merkesdagar som Mari Vassause og Jakop Våthatt, og sutre og syte over denne sommaren som så langt har vore ei rein vassause av regnskurer og timar med duskregn og piskande styrtregn. Folk rømmer til solstrendene ved Middelhavet og påstår at juli 2011 er typisk norsk sommar.